Bizi sosyal medyada takip edin
İnsanoğlu müthiş bir sabır ve varoluş mekanizması. Rabbim böyle yaratmış. Hani derler ya; gökten ne yağdı da yer kabul etmedi. Aynen öyle. Kulluk bilinci; sabrını da, şükrünü de ve katlanmasını da beraberinde getiriyor. Amenna ve saddakna. Rabbimizden gelen her şey kabulümüzdür. Biz onu bir imtihan ya da bir ecir vesilesi olarak kabul ederiz. Bu kabul aynı zamanda, insanoğlunda içselleştirme mekanizmasının nasıl işlediğini de anlatıyor bize.
Bu duyguları yazmama vesile olan bir yakınımın ayrılırken, içinde bulunduğu çok zor duruma rağmen gülümseyerek el sallaması ve boynunu Rabbine karşı eğerek gösterdiği tevekkül davranışıdır. İnsanoğlunu göğe uçuran şey, gösterdiği sabır, şükür, inanç, tevekkül, itaat ve bağlanmadır. Yerin dibine batıran da iç dünyasında başlattığı şikayet ve serzeniş davranışıdır. Çünkü şikayet ve gereksiz beklentiler insanoğlunun kalbini yorar veya bozar. Kısacası havalarda uçmak ta, yerlerde sürünmek te insanoğlunun iradesi çerçevesinde gerçekleşen bir durumdur. Gerisini teferruat olarak kabul etmek mümkündür.
İnsanoğlu içinde yaşadığı atmosfere de, insanlara da ve yaşadığı zorluklara da alışıyor. Bu durum, bir nevi acıyı bal eylemek erdemi olarak ta kabul edilebilir diye düşünüyorum. Bazen sabır taşının çatlama noktasına gelmesi durumunda serzenişte bulunsak ta, şikayet konusu olan varlığın ya da olayın o ortamdan ayrılması durumunda, bu ayrılık bizi anlatılamaz biçimde ve apansız bir şekilde boşluğa bırakıveriyor. Hayatta hiçbir şey, başka bir şeyin yerini dolduramıyor maalesef. Yani hayatın her türlüsüne de alışıyoruz. Bu belki de insanoğlu olarak hayata tutunmamızı kolaylaştıran bir özelliğimiz. Bu duruma sabır diyenler de var. Ben de böyle diyenlerdenim. Yalnız sabrın sadece katlanmak olmadığını ve aynı zamanda deruni anlamda bir direnmeyi ya da göğüs germeyi içerdiğini de ifade etmek istiyorum. Rabbim gerçek anlamda sabredenlerden eylesin diyor ve herkese huzur dolu bir hayat diliyorum..
Prof. Dr. İrfan Çağlar
Türk Ocağı Çorum Başkanı
